Oase in de KW-haven

Rederswoning

Het huis werd in 1863 gebouwd als rederswoning. Nu staat het in een kale vlakte, maar vroeger was het omringd door pakhuizen en visserswoningen. Janet en Henkjan, haar inmiddels overleden man, leerden elkaar kennen op de middelbare school. Janet: "We gingen hier wonen toen ik 25 was. De benedenverdieping is het nog vrijwel hetzelfde als vroeger, we hebben zoveel mogelijk authentieke details bewaard." Dat zie je bijvoorbeeld in de ruime oude keuken, aan de raampjes en kastjes van donker hout met glas in lood, een met visserijtaferelen gebeeldhouwde bank in de voorkamer en delftsblauwe tegeltjes achter de kachel. De bovenste twee etages zijn na een grote brand in 2018 opnieuw ingedeeld. Vroeger was daar de woning van Janets schoonouders en een rommelzolder, nu woont een van Janets dochters er met haar gezin.

Kindertijd

Oudste dochter Jorieke kijkt terug op een heerlijke kindertijd. "Het is in Vlaardingen misschien wel de mooiste plek om op te groeien. Het was geborgen, heel fijn met elkaar als gezin. Wij woonden beneden en opa en oma boven. Er kwamen altijd kinderen spelen en elk feestje van de basisschool werd hier gevierd. Mijn zus is hier getrouwd en het afscheid van mijn vader was ook hier in huis. Het is een warme plek voor ons en voor de mensen om ons heen."

Kinderen die kwamen logeren vonden dat wel spannend, omdat ze gewend waren aan veel mensen en huizen om zich heen. Jorieke: "Maar er is hier nooit iets naars gebeurd. We hebben wel een keer een zwerver in de schuur gehad. Die had daar denk ik geslapen en een blikje frisdrank uit de koelkast gehaald. We vonden een briefje met twee kwartjes erbij: 'Bedankt voor de limonade. Groetjes van de landloper.' Dat vonden we hartstikke leuk."

Vloedplanken

Bij hoogwater is er altijd kans dat het huis overstroomt, daarom moet je over een opstapje naar de voordeur lopen en kan de ingang gebarricadeerd worden met vloedplanken. Na de watersnoodramp van 1953 heeft het huis nooit meer natte voeten gehad. "Ik hoopte altijd dat het hoogwater werd", vertelt Jorieke. "Dan maakte mijn vader de ingang helemaal dicht met planken, schroeven en kranten. We wisten wanneer het hoogwater zou worden en wilden daar graag op wachten, want dan hoefden we niet naar school en konden we vanuit het huis de zwanen voeren.”

Tijdens een kinderfeestje was het hoge water minder leuk, vertelt Janet. "Het werd wel erg hoog en we hadden hier een stuk of twaalf kinderen rondlopen. Toen heeft een collega van Henkjan een bootje opgetrommeld en de kinderen naar hun ouders gebracht, die klaarstonden om ze op te halen."

Kattenkwaad

Hoewel ze als enigen op dit deel van de Oosthavenkade woonden, konden de kinderen toch niet ongezien kattenkwaad uithalen. Jorieke: "We mochten alleen in de tuin spelen, maar we gingen ook weleens stiekem naar het terrein van het transportbedrijf hiernaast. Dan belde er altijd een mevrouw uit de flats aan de overkant naar mijn moeder om haar te waarschuwen. Ze hield ons goed in de gaten." Zo bont als haar vader heeft Jorieke het nooit gemaakt. "Hij was als kind met een vlot te ver de Nieuwe Maas opgegaan en kon niet meer terug. Een schip heeft hem opgepikt en teruggebracht."

In de toekomst zal de omgeving sterk veranderen. Janet: "We kijken kritisch naar de ontwikkelingen, maar we blijven hier wonen."