Verhalen

Tussen kunst en kunde

Het maken van een nieuw stadsdeel waar het prettig wonen is aan het water en tussen het groen mist nog de x-factor. Het zijn de mensen die de stad maken.

Bewoners, ondernemers, makers, kunstenaars en studenten die de Rivierzone een gezicht geven. Persoonlijke verhalen, waargemaakte dromen en ambities als een wenkende perspectief aan de horizon. Waarbij Vlaardingers durven en doen.

Verhalen

Abeltje, de huiskamer van de Rivierzone

In buurthuiskamer Abeltje aan de Abel Tasmanlaan ruikt het naar koffie en klinkt gelach. Wat ooit een plek was voor flatbewoners, is nu een ontmoetingsplaats voor de hele wijk. “Het is eigenlijk een open huis,” zegt Siem Steenbergen. “Iedereen is welkom.”

Fotograaf: Nico te Laak - Abeltje brengt leven in de buurt

Een half jaar geleden besloten bewoners, samen met de gemeente, dat Abeltje opener en actiever moest worden. Vijf bewoners, onder wie Siem Steenbergen en Marina Tieleman, namen het initiatief. Met steun van wijkmanager Ursula Rutten en opbouwwerker Jorien van Wassenaar (Minters) kreeg Abeltje een frisse start. De oude inrichting maakte plaats voor een warme, huiselijke sfeer en de agenda werd gevuld met nieuwe activiteiten. Sindsdien bruist het: bingo, crea-middagen, sjoelen en dagelijkse koffiemomenten. Abeltje voelt weer als de huiskamer van de buurt.

Wie één keer komt, blijft meestal terugkomen

Fotograaf: Nico te Laak - Bij de bingo is het passen en meten

Het loopt storm

En dat werkt. Sinds de verandering zit er vaart in. De koffieochtenden zitten vol, bij de bingo is het passen en meten en nieuwe gezichten blijven binnenlopen. Steeds meer bewoners voelen zich er thuis. “De mensen weten ons en elkaar te vinden,” zegt Siem. “En wie één keer komt, blijft meestal terugkomen.”

Fotograaf: Nico te Laak - Marina Tieleman: samen is het gezelliger

Waarom het werkt

Abeltje brengt leven terug in de buurt. De wijk was langzaam wat verstild geraakt. Eerst verdwenen de bushalte en de brievenbus, en er was geen plek meer om even iemand te zien. “Dan raak je elkaar kwijt,” zegt Marina. “En dat willen we juist voorkomen.” In Abeltje letten mensen op elkaar en helpen ze waar nodig. Ze brengen een bloemetje of wat gezelschap. Soms eten ze samen een patatje. “Dat haal je niet meer als je in je eentje bent, zegt Marina. “Samen is het gezelliger.”

Bruisend

Rond de feestdagen bruiste het nog meer in Abeltje. Er werd samen versierd, tussen kerst en oud en nieuw waren er oliebollen met warme chocolademelk en in januari werd nieuwjaar gevierd. Siem denkt eraan om ook op zondagmiddag open te gaan. “Veel mensen hebben dan niks te doen, hier kunnen ze aanschuiven, een praatje maken of gewoon samen zijn.”

Blijven vernieuwen

In het nieuwe jaar blijft Abeltje in beweging. Er liggen plannen voor een grotere, elektrische keuken. De huidige kitchenette is piepklein en zonder vaatwasser. Met een nieuwe keuken hopen ze eenvoudige warme maaltijden te maken; een pan soep bijvoorbeeld, of iets dat je samen kunt delen. Want samen eten blijft de makkelijkste manier om mensen bij elkaar te brengen.

Fotograaf: Nico te Laak - Kleine initiatieven als Abeltje kunnen een groot verschil maken

Abeltje bewijst dat kleine initiatieven een groot verschil kunnen maken. In de huiskamer draait het niet om beleid, maar om mensen die naar elkaar omkijken. Een plek waar verbondenheid vanzelf ontstaat. Wie binnenstapt voor koffie, blijft vaak wat langer. En komt meestal terug.

Naar alle verhalen